Spwawalnictwo

W procesie zgrzewania istotną rolę odgrywają: wywarcie docisku likwidującego nierówności oraz usuwanie tlenków i tlenu w wyniku obniżenia ciśnienia w komorze do 1(T4H-lCr6 Pa. Temperatura zgrzewania dyfuzyjnego, będąca inten-syfikatorem procesu, wynosi ok. 0,5-K),8 temperatury topnienia (w kelwinach) materiału o niższej temperaturze topnienia. Uzyskuje się ją przez grzanie łączonych części najczęściej indukcyjnie lub oporowo. Docisk jednostkowy dobiera się w powiązaniu z temperaturą zgrzewania i granicą plastyczności materiału w temperaturze procesu. Zwykle wynosi on 3-7 MPa dla metali o niskiej wytrzymałości i 15-H25 MPa dla metali o wysokiej wytrzymałości. Docisk jest zawsze niższy niż granica plastyczności. Zarówno zwiększenie temperatury, jak i docisku powoduje skrócenie czasu zgrzewania i podniesienie wytrzymałości złącza. Proces łączenia jest bardziej intensywny i jego jakość jest lepsza wtedy, kiedy przynajmniej jeden z materiałów zgrzewanych wykazuje cechy plastyczne. Czas zgrzewania tzg jest stosunkowo długi i w zależności od rodzaju łączonych materiałów wynosi od kilkunastu minut do kilku godzin. Łączny czas procesu należy wydłużyć o czas odpompowania komory t0, podgrzewania tp i chłodzenia złącza. Zgrzewanie można realizować, bezpośrednio łącząc części lub przy użyciu warstwy pośredniej, która ułatwia wystąpienie dyfuzji bądź ją przyspiesza wtedy, kiedy między przewidzianymi do zgrzania materiałami dyfuzja nie zachodzi wcale albo w stopniu niewystarczającym. Przykładami takich par są materiały ceramiczne, węgliki, azotki łączone między sobą lub ze stalami i stopami niklu oraz tytanu.
Kody kreskowe mata eds malarnia proszkowa