Lutowanie reaktywne

Lutowanie reaktywne

Stosuje się również inną metodę wykazującą cechy lutowania reaktywnego i metalizacyjnego. Aby zlutować ceramikę, nanosi się na nią metodami CVD, PVD warstwę metalu reaktywnego, np. tytanu, w celu poprawienia jej zwilżalności podczas późniejszego lutowania. Do zwilżenia tak przygotowanej powierzchni ceramiki nie jest konieczny lut aktywny, ale standardowy. Jeśli taki lut topi się na pokrytej powierzchni, to następuje rozpuszczenie powłoki z tytanu w lucie. Na powierzchni granicznej lutu zawierającego powłokę z ceramiką lut jest wzbogacony o udział metalu reaktywnego i staje się lutem aktywnym. Tą metodą można wykonywać połączenia kapilarne. Drugim istotnym czynnikiem, który ogranicza możliwość uzyskania poprawnego i niezawodnego w eksploatacji lutowanego złącza ceramiczno-metalowego, są naprężenia powstające podczas chłodzenia (nawet bardzo powolnego) złącza. Przyczyną powstawania naprężeń są różne wartości współczynników rozszerzalności cieplnej metalu i ceramiki. Wartość naprężeń jest tym większa, im większa jest różnica współczynników rozszerzalności cićplnej obu lutowanych materiałów i im większa jest granica plastyczności Re metalu podstawowego i lutu. Moduł sprężystości podłużnej (Younga) E ceramiki jest również większy niż moduł sprężystości metali, co powoduje generowanie wysokich naprężeń.
Urządzenia chłodnicze Szukasz niezawodnej anteny w przystępnej cenie? Nasza oferta jest dla Ciebie. hdi ubezpieczenia