Luty twarde
Charakteryzują się wyższą temperaturą topnienia (450-2000°C) niż luty miękkie i wyższą wytrzymałością, dochodzącą do 800 MPa. Przebieg łączenia ma z reguły charakter dyfuzyjny, a w złączu powstają roztwory stałe lub fazy międzyme::. iczr.e W normie PN-EN 1044:2002 luty twarde podzielono na osiem klas, w których wyróżnikiem jest składnik podstawowy stopu lub ten, który wywiera zasadniczy \\ phw na właściwości technologiczne lutu i jego zastosowanie. Każdy lut według tej normy ma swój numer, który wraz z poprzedzającym go symbolem klasy tworzy skrócony kod lutu, np. CU104, AG 306. W dokładniejszym oznaczeniu lutów twardych (wg PN-EN ISO 3677:2001) po literze B (ang. brazing - lutowanie twarde) podaje się zawartość składnika głównego, inne istotne składniki oraz temperatury solidusu i likwidusu, np. B-Ag 45CuZnSn—640/680. Luty aluminiowe (klasa AL) są siluminami (4—13% Si) o temperaturze topnienia 575-630°C stosowanymi do lutowania stopów aluminium o wyższej temperaturze topnienia. Dodatek miedzi lub magnezu powoduje obniżenie temperatury solidusu. Luty srebrne (klasa AG) należą do najbardziej uniwersalnych, gdyż można nimi lutować większość metalrl stopó\y (oprócz aluminium i magnezu), a także ceramikę po uprzedniej jejnetalizacji. Czyste srebro stosuje się do lutowania tytanu.
gadżety z nadrukiem profesjonalny serwis wózków widłowych firmy Jungheinrich Główne zastosowanie komputerów