Spwawalnictwo

Tradycyjne metody natryskiwania (płomieniowe, hakowe), cechujące się niską energia kinetyczną i temperaturą, wykazują pewne niedoskonałości, którymi są: stosunkowo niska przyczepność do podłoża, niejednorodność struktury i porowatość oraz zmiana składu chemicznego materiału natryskiwanego spowodowana jego stopieniem i oddziaływaniem chemicznym otaczającego środowiska (powietrza) na ciekły materiał. Cząstki nagrzane do wysokiej temperatury w momencie uderzenia w natryskiwaną powierzchnię odkształcają się i rozpryskują na drobniejsze, ulegają więc szybszemu ochłodzeniu i słabiej przylegają do podłoża. Nie sprzyja to powstawaniu struktury o małej porowatości. Znacznie korzystniejsze właściwości osiąga się w procesach, w których mają miejsce większe prędkości wypływu gorących gazów nośnych, np. w natryskiwaniu płomieniowym z prędkością naddźwiękową (HVOF) i detonacyjnym. Uzyskuje się wówczas wysoką przyczepność warstwy natryskiwanej o porowatości poniżej 2%. Ograniczone są także przemiany fazowe zachodzące podczas krótkiego czasu lotu cząstek. Pomimo poprawy tych właściwości powłoki natryskiwane ustępują napawanym, zwłaszcza pod względem przyczepności do podłoża. W większości metod natryskiwania oraz kombinacji materiału podłoża i materiału dodatkowego występują słabe wiązania mechaniczne i adhezyjne, a niekiedy tylko pożądane, tj. dyfuzyjne.
kable energetyczne odbojniki to sprzęt chroniący podłoże pod masyznami przed jej wibracjami nocleg dabki